Naszym sponsorem jest:

Aktualności

Zapobieganie i leczenie chorób serca opiera się przede wszystkim na zastosowaniu odpowiednich leków kardiologicznych. Do najważniejszych chorób serca zalicza się: zaburzenia rytmu serca, wstrząs kardiogenny, choroba wieńcowa czy zawał mięśnia sercowego. W poniższym artykule mogą się Państwo dowiedzieć czegoś więcej na temat leków wykorzystywanych w leczeniu chorób serca. 

Leczenie zaburzeń rytmu serca
Zaburzenia rytmu serca mogą się przejawiać zwiększoną lub zmniejszoną akcją serca. Mogą obejmować same komory lub także przedsionki serca. W zależności od rodzaju zaburzenia rytmu serca stosowane są różne leki. Leki antyarytmiczne to przede wszystkim beta - adrenolityki oraz antagoniści receptorów wapniowych (werapamil i diltiazem). Mogą być one stosowane zarówno profilaktycznie w zapobieganiu powstawania arytmii, jak i doraźnie w przerywaniu ich napadów. Bardzo często stosowanym lekiem w grupie leków przeciwarytmicznych jest amiodaron. Jest to lek bardzo toksyczny, ale również bardzo skuteczny. Wykazuje szereg charakterystycznych działań niepożądanych. Przeciwwskazany jest przede wszystkim jednak przy współistniejących schorzeniach tarczycy. Może on je nasilać, ponieważ w swojej budowie ma obecny atom jodu. Do innych leków często stosowanych w arytmiach zaliczamy propafenon oraz lidokainę, podawaną dożylnie.

Leczenie choroby niedokrwiennej serca
Choroba niedokrwienna serca to zespół objawów klinicznych spowodowanych niedostateczny zaopatrzeniem serca w tlen i substancje energetyczne przy aktualnym zapotrzebowaniu. Przyczyny mogą być różne, głównie zmiany miażdżycowe naczyń wieńcowych, ale także stany zapalne, zakrzepy czy zatory. Główny objaw to ból za mostkiem, odczuwany jako ucisk, pieczenie, promieniujący do łopatek, kończyn górnych lub żuchwy. Choroba wieńcowa może być przewlekła (stabilna) lub ostra (niestabilna). Ta ostatnia jest niebezpieczna, może bowiem doprowadzić do zawału mięśnia sercowego i nagłego zgonu sercowego. Celem leczenia choroby niedokrwiennej serca jest poprawa ukrwienia serca, poprzez zmniejszenie jego zapotrzebowania na tlen lub poprzez zwiększenie podaży tlenu i substancji energetycznych do mięśnia sercowego. Leczenie polega na zastosowaniu trzech grup leków: azotanów, beta – adrenolityków oraz antagonistów kanałów wapniowych. Azotany stosowane są zapobiegawczo i doraźnie. Należy tutaj nitrogliceryna, sorbonit czy dentaerytrytol. Monoazotan izosorbidu podawany jest tylko profilaktycznie. Mogą jednak wywoływać zjawisko tolerancji, tzn. z czasem należy podawać coraz większe dawki leku, aby uzyskać efekt leczniczy. Aby temu zapobiec podawane są leki o przedłużonym działaniu lub należy stosować przerwy ich podawaniu. W przerwach natomiast zażywany jest inny lek, np. molsidomina. Beta – adrenolityki mogą być stosowane zarówno w stabilnej, jak i niestabilnej chorobie wieńcowej, jak również u chorych ze świeżym zawałem serca. Antagoniści kanałów wapniowych dzieli się na takie, które głównie wpływają na tętnice (m.in. nikardipina, nifedypina, amlodypina) lub wpływające bardziej na serce (werapamil i diltiazem). Te ostatnie w chorobie wieńcowej podawane są tylko doustnie.

Leczenie zawału serca
Leczenie ostrego zawału serca polega na stosowaniu leków przeciwbólowych opioidowych, np. morfina, fentanyl, leków fibrynolitycznych i przeciwzakrzepowych, a także leków przeciwarytmicznych, moczopędnych czy nasercowych. Aby ograniczyć strefę niedokrwienną należy w pierwszych godzinach zawału zastosować odpowiednie działania, jak podanie nitrogliceryny we wlewie dożylnym, a także leków beta -adrenolityków czy leków fibrynolitycznych.
Leczenie profilaktyczne zawału serca, stosowane u osób po pierwszym zawale serca, polega na podawaniu podawaniu beta – adrenolityków, ale także na długotrwałym zażywaniu leków przeciwpłytkowych, tj. zapobiegających zlepianiu się płytek krwi. Do tej grupy leków zalicza się przede wszystkim kwas acetylosalicylowy.

Leczenie wstrząsu kardiogennego
Wstrząs kardiogenny jest to stan niewydolności krążenia wywołany upośledzoną funkcją wyrzutową serca. Jest on bardzo niebezpieczny. W 65-90% przypadków kończy się śmiercią. Może być spowodowany m.in. zawałem serca, arytmią, stanem zapalnym mięśnia sercowego i zastawek. Leczenie polega na podjęciu podstawowych zabiegów resuscytacji, tj. utrzymania oddychania i krążenia krwi, a następnie zniwelowaniu objawów, m.in. niewydolności krążenia. W leczeniu wstrząsu kardiogennego podawane są katecholaminy adrenalina, noradrenalina czy dopamina, i ich pochodne – dobutamina. Stosowane są leki działające przeciwarytmicznie – lidokaina i meksyletyna, a także nitrogliceryna rozszerzająca naczynia i wpływająca na pracę serca. Oprócz tego podawane są duże dawki glikokortykosteroidów – hydrokortyzon, metyloprednizolon czy deksametazon, które poprawiają objętość minutową serca, tzn. ilość wyrzucanej krwi przez serca w ciągu minuty na obwód. W leczeniu towarzyszącego bólu podawana jest morfina i inne leki opioidowe.

Mgr farm. Marta Bednarska
Tekst przygotowany przez redakcję portalu www.abcZdrowie.pl
Wiecej informacji o chorobach serca można znaleźć na www.kardiolo.pl

Oferta partnetów Fundacji: